Ik verloor iemand aan zelfdoding

Iemand verliezen aan zelfdoding is erg pijnlijk en moeilijk. Er start een rouwproces dat zwaar en verwarrend aanvoelt. Het kan lijken alsof alles door elkaar loopt en alsof je niet goed weet wat er nu precies gebeurt in jezelf. Het is normaal dat je veel verschillende gevoelens ervaart. Je kan je verdrietig voelen, boos, bang, in de war of schuldig. Soms wisselen die gevoelens snel af. Alles wat je voelt, is oké.

Na zo’n verlies blijven er vaak veel vragen. Misschien denk je: “Had ik dit kunnen voorkomen?” of “Waarom heb ik het niet gezien?” Dat is heel normaal. Veel mensen zoeken naar antwoorden. Toch is zelfdoding meestal het gevolg van verschillende dingen samen. Er spelen vaak factoren mee die je niet kan zien of volledig begrijpen. Het is belangrijk om te weten: dit is niet jouw schuld.

Je hoeft dit niet alleen te dragen. Het kan helpen om te praten met iemand die je vertrouwt, zoals een vriend, een familielid, een leerkracht of een hulpverlener. Praten met iemand die weet wat je doormaakt, kan steun geven.

Gun jezelf ook tijd om te rouwen. Rouwen is een persoonlijk proces. Er bestaat geen juiste manier en geen vast tempo. Iedereen rouwt anders. Wat steun geeft, verschilt van persoon tot persoon. Alles wat jou helpt, is goed.Weet dat jij recht hebt op zorg, begrip en geduld: ook van jezelf.

Je staat er niet alleen voor en er is altijd iemand die naar je wil luisteren. Wanneer je iemand verloor door zelfdoding, kan je bij Werkgroep verder terecht voor begrip, ondersteuning en informatie:

• Praatgroepen en rouwkampen worden georganiseerd door Missing You vzw

• Een individueel gesprek kan je krijgen bij het JAC (CAW) of in een Overkop-huis.
  Meer nood aan therapeutische hulp? Dan kan je terecht bij het CGG, TEJO of bij een privé-psycholoog of therapeut.

• Awel: Als jongere kan je steeds terecht bij Awel voor een chat of telefoongesprek